انسان با تهذیب نفس و علم حضوری می تواند حضور علت هستی بخش را درک نماید؛ لذا در فلسفه اسلامی خداوند حاضر علی الاطلاق است. اما پرسش از چرایی عدم انکشاف حضور الهی به طور گسترده برای بشر از طریق روش هایی مانند تجربه دینی ذهن فیلسوفان دین را به خود مشغول داشته است و تقریرات شلنبرگ در استدلال به اختفای الهی برای الحاد، در این میان نقش محوری دارد. عمده پاسخ ها به علت اختفای الهی از منظر وجودی، فلسفی، عرفانی و کلامی است. اما در پژوهش حاضر به روش تحلیل محتوایی سعی شده است رویکردهای انسانی تراویس دامزدی مورد ارزیابی قرار گیرد. وی با بیان مواردی مانند شاخص انزجار آسیب دیده، شاخص انزجار محدودیت وجودی، شاخص ترس و امید و شاخص از خود بیگانگی سعی در طرح دلایل اختفای الهی نموده است. در این مقاله عمده نقدهای این رویکرد انسانی مواردی چون نسبی گرایی و استقرای ناقص، بی نیاز نبودن از رویکردهای کلامی مانند تدبیر، حکمت و لطف الهی، ارائه تصویری منفعل از خداوند و عدم توجه به بعد اجتماعی دین، دانسته شده است.

1در این مقاله مسئله CEOبا منبع باینری مورد بررسی قرار می گیرد و یک روش عملیاتی برای کدگذاری آن با پیچیدگی پیاده سازی قابل قبول ارائه می گردد. روش کدگذاری ارائه شده بر اساس چندی سازی باینری و ایده کدگذاری اسلپین-ولف (SW) می باشد. نشان داده شده است که شکافت منبع، روش کارآمد و مناسبی جهت دست یابی به نقاط غیر گوشه ای در ناحیه کران نرخ های قابل حصول مسئله SW است. با توسعه روش SW نقاط کران نظری نرخ-اعوجاج مسئله CEO قابل حصول می گردد. کدبرداری روش ارائه شده با استفاده از الگوریتم های تکراری انتشار پیام می باشد که برای مسئله واینر-زیو (WZ) بکار می روند. در این مقاله نشان داده شده است که با بهره برداری از الگوریتم های تکراری انتشار پیام می توانیم به نقاط غیرگوشه ای کران درونی نرخ-اعوجاج برگر-تونگ برای مسئله CEO دست یابیم.

سابقه و هدف: گیاهان مهاجم، در حال حاضر مورد توجه اکولوژیست­ ها، حافظان محیط زیست و مدیران منابع طبیعی هستند و به دلیل گسترش سریع تنوع زیستی را کاهش می ­دهند. این گونه ­ها تغییراتی را در فرآیندهای بوم ­شناختی، ساختار و کارکرد جامعه در اکوسیستم ­های طبیعی ایجاد می ­کنند. بارزترین تغییر در مناطق مورد هجوم، کاهش تنوع زیستی و ایجاد اجتماع خالصی از گیاهان مهاجم می­ باشد. یکی از گونه­ های مهاجم در کشور کهور پاکستانی (Prosopis juliflora) می­ باشد که به دلیل مقاومت به شرایط نامساعد محیطی، در حوزه بیابان ­زدایی، کنترل بیولوژیک و تثبیت تپه­ های ماسه ­ای روان در مناطق جنوبی کشور حائز اهمیت است. مواد و روش ­ها: در مطالعه حاضر، کارایی پنج مدل متمایز کننده گروهی (GLM، GBM، ANN، SRE، RF) و یک مدل پروفیل (MAXENT) و اجماع آن­ها با رویکرد میانگین وزنی در مدل­سازی پراکنش مکانی این گونه در منطقه مکران و تعیین مهم ­ترین عوامل محیطی مؤثر بر پراکنش هجوم مورد بررسی قرار گرفت. با ثبت 63 نقطه رخداد و 100 نقطه غیاب طی برداشت میدانی، استفاده از متغیرهای اقلیمی، فیزیوگرافی و انسانی به عنوان متغیرهای محیطی، و ارزیابی کارایی مدل ­ها با معیارهای سطح زیر منحنی، TSS، شاخص­ های حساسیت و ویژه ­انگاری پتانسیل هجوم گونه مشخص گردید. نتایج و بحث: از میان الگوریتم­ های مجزا، با توجه به معیارهای ارزیابی مستقل از آستانه و وابسته به آستانه، دو تکنیک مبتنی بر یادگیری ماشینی شامل RF و GBM گستره مورد هجوم این گونه را با صحت و توانایی تشخیص بالاتری پیش ­بینی کردند. همچنین معیارهای صحت­ سنجی در پیش­ بینی اجماعی نسبت به تمام الگوریتم ­های مجزای مدل­ سازی میانگین بیشتری را به خود اختصاص دادند. طبق مدل اجماعی، گستره هجوم کهور پاکستانی تقریباً 15 درصد از کل منطقه مورد مطالعه را به خود اختصاص داده است. پس از تعمیم مدل­ ها به فضای جغرافیایی مشخص شد که مناطق مورد هجوم گونه به صورت نواری یکدست در سواحل دریای عمان و خلیج فارس گسترش یافته­اند. ارزیابی اهمیت متغیرها حاکی از این بود که متغیر ارتفاع از سطح دریا با توجیه نمودن تقریباً نیمی از تغییرات در مدل اجماعی به­ عنوان مهمترین متغیر مستقل، بیشترین تأثیر را در پراکنش گونه دارد. متغیر فاصله از جاده در درجه بعدی اهمیت قرار دارد، اما جهت شیب کم اهمیت ­ترین متغیر محیطی مؤثر بر پراکنش هجوم عنوان شد. بر اساس منحنی ­های عکس­ العمل گونه، اوج احتمال حضور گونه در ارتفاع 50 متری از سطح دریا و فاصله کمتر از 50 متری جاده مشاهده می­شود. همچنین در صورتیکه درجه حرارت در گرم­ترین ماه و سردترین فصل سال به ترتیب بیش از 34 و 14 درجه سانتیگراد، و ضریب تغییرات بارندگی نیز بین 150-100 باشد، گونه حداکثر احتمال حضور را دارد. نتیجه­ گیری: مشخص شد که الگوریتم­ های تلفیق شده در چارچوب مدل ­سازی اجماعی، صحت بالاتری را نشان دادند و نقشه ­های حاصل از پراکنش بالقوه هجوم گونه این امکان را فراهم می­ آورند تا با ارائه راهکارهای مدیریتی و طرح­ ریزی­ های حفاظتی در جهت حفاظت از گونه­ های بومی، گستره پراکنش گونه­ های مهاجم را محدود و مدیریت کرد. در واقع، از نتایج این مطالعه می ­توان به عنوان مبنایی برای پایش ­های بعدی جهت ممانعت از گسترش بیشتر گونه ­های مهاجم و ایجاد تعادلی بین برنامه ­های حفاظت از پوشش گیاهی بومی منطقه و اقدامات مدیریتی بیابان­ زدایی استفاده نمود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تزریق توده های گرانودیوریتی به درون آهک های کلسیتی منطقه قروه منجر به تشکیل مرمرهای سیلیکات قلیایی دار و انواع اسکارن شده است. اسکارن ها حاوی کانی های کلسیت، کلینوپیروکسن، گارنت، ولاستونیت، ایدوکراز و اپیدوت است. بر پایه بررسیهای ژئوشیمیایی، دو نوع گارنت گراسولار و آندرادیت قابل تشخیص اند. کلینوپیروکسن های موجود در این اسکارن ها از نوع دیوپسیدند. با توجه به مجموعه کانی شناسی موجود در اسکارن ها و با استفاده از مدرج کردن های گوناگون در زمین- دماسنجی گارنت - کلینوپیروکسن، دمای تشکیل این اسکارن ها در حدود 450 تا 578 درجه سانتیگراد و رخداد دگرگونی در حد رخساره هورنبلند هورنفلس تا بخشی از رخساره پیروکسن هورنفلس تعیین شده است.

تاقدیس لالی در جنوب باختر ایران، در 60 کیلومتری شمال خاور شوشتر قرار گرفته است. این تاقدیس در منطقه فروافتادگی دزفول واقع شده است. در این پژوهش بر اساس اطلاعات زیرسطحی و با بهره گیری از روش های تحلیلی زیرسطحی، سازوکار چین خوردگی و شکستگی های تاقدیس لالی مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به وجود گسل راندگی در یال جلویی (جنوب باختری)، تاقدیس لالی یک چین مرتبط با گسل می باشد. مجموعه ویژگی های این تاقدیس، سازوکار چین های پیشروی گسلی را برای آن پیشنهاد می کند. تحلیل هندسی انجام شده بر اساس استفاده از روش تحلیل دایره محاطی، روش تعیین میزان و جهت خمش محور ساختاری، مشتق دوم نقشه ساختمان زیرسطحی و روش RFF نشان می دهد که زون های مخزنی به ویژه زون های بالایی سازند آسماری در میدان نفتی لالی، مستعد توسعه شکستگی هستند. همچنین تراکم شکستگی ها در یال جنوب باختری، نسبت به یال جنوب خاوری بیشتر می باشد. به طوری که بالاترین تراکم شکستگی ها در یال جلویی می باشد.

به علت زآداوری طبیعی غیرقابل کنترل گونه مهاجم و غیربومی کهور آمریکایی juliflora Prosopis در مناطق ساحلی جنوب کشور، اثر این گونه بر ویژگی های خاک زیر تاج، در مناطق قلعه قاضی، بندرعباس، میناب و سیریک، در استان هرمزگان بررسی شد. پایه های این گونه در هر منطقه به طور تصادفی در قطعات یک هکتاری انتخاب شدند و بعد خاک زیر تاج و خارج تاج، از دو ژرفای 15-0 و 30-15 سانتی متری خاک نمونه برداری و در آزمایشگاه خصوصیاتی از قبیل pH، قابلیت هدایت الکتریکی، درصد رطوبت اشباع، کلسیم و منیزیم محلول، کلر، بیکربنات، سولفات، پتاسیم، کربن آلی، نیتروژن کل و فسفر قابل استفاده خاک اندازه گیری شد. نتایج این بررسی نشان داد که برخی مشخصات خاک مانند کربن آلی، قابلیت هدایت الکتریکی و pH خاک زیر تاج با خارج تاج درخت در برخی مناطق به ویژه در ژرفای 15-0 سانتی متری دارای اختلاف معنی داری است. شایان ذکر است که تغییر ویژگی های خاک زیر تاج در همه مناطق مورد مطالعه یکسان نبود و علت آن را می توان به مدت استقرار پایه های این گونه در مناطق مختلف، شرایط رویشگاهی، وقوع دوره های ترسالی و خشکسالی و تراکم و تنوع گونه های بومی هر منطقه نسبت داد. گرچه برخی ویژگی های خاک در زیر و خارج تاج این گونه دارای تفاوت معنی داری نبودند، اما به نظر می رسد روند تغییرات این ویژگی ها به یک حالت نسبی ثابت و پایدار نرسیده است. بنابراین تاکید می شود که نقش این گونه مهاجم در رابطه با تحول در تنوع و تراکم پوشش گیاهی طبیعی زیر تاج را نمی توان به طور قاطع فقط به تغییرات خاک نسبت داد.

توده های گرانیتوییدی جنوب باختر میامی (60 کیلومتری خاور شاهرود) در شمالی ترین بخش پهنه ساختاری ایران مرکزی، دارای ترکیب کلی گرانیتی و ماهیت کالک آلکالن و پرآلومین ضعیف هستند. اگر چه این گرانیتوییدها توسط توالی ستبری از سنگ های رسوبی به سن اواخر تریاس- اوایل ژوراسیک پوشیده شده اند؛ ولی در مناطق بسیار کم وسعتی، سنگ های میزبان گنیسی آنها به سن نئوپرتروزوییک رخنمون دارند. این گرانیتوییدها با دو سری دایک دیابازی به سن اواخر نئوپرتروزوییک و ژوراسیک میانی قطع شده اند. اگر چه پیش‍تر سن های پس از لیاس- پیش از دوگر، جوان تر از ژوراسیک و کهن تر از کرتاسه به گرانیتوییدهای مورد مطالعه نسبت داده شده است؛ ولی سن سنجی U-Pb که برای اولین بار روی زیرکن های استخراج شده از آنها صورت گرفته است، بیانگر آن است که این سنگ ها سن اواخر نئوپروتروزوییک (اواخر ادیاکارن) دارند (10±545 میلیون سال) و جزو سرزمین های کهن و پی سنگی ایران به شمار می روند و با توده های گرانیتوییدی بندهزارچاه، سفید سنگ، دلبر، شترکوه، رضاآباد و دوچاه قابل مقایسه هستند. گرانیتوییدهای مورد نظر حاصل ذوب بخشی سنگ های مادر متاپلیتی و متاگریوکی هستند و به گرانیتوییدهای نوع S تعلق دارند. توده های گرانیتوییدی جنوب باختر میامی در اواخر نئوپروتروزوییک، در یک محیط زمین ساختی از نوع برخوردی و در ارتباط با بسته شدن حوضه پشت کمانی درون قاره ای و سپس دگرگونی سنگ های وابسته از رخساره شیست سبز تا آمفیبولیت و به ندرت گرانولیت، که در نهایت با گرانیت زایی از نوع s-type همراه بوده است، تشکیل شده است.

شاخص های زمین ریخت ساختی برای بررسی تاثیر فعالیت زمین ساخت فعال و تشخیص ناهنجاری های مرتبط با آن به ویژه در مناطقی که کار مطالعاتی کمّی بر روی این نوع فعالیت ها در آن صورت گرفته، می تواند ابزار مفیدی باشد. منطقه موردمطالعه، واقع در گستره ساوه، بخشی از زون ساختاری- رسوبی ایران مرکزی است. با مطالعه نقشه های زمین شناسی و توپوگرافی و به کارگیری داده های رقومی ارتفاعی، وضعیت فعالیت نسبی زمین ساختی این گستره، با استفاده از برخی از شاخص های ریخت زمین ساختی ازجمله (Hi)، (Re) و(Bs)، (AF)، (Vf)، (Vc)، (V)، (SL)، (Smf) و(Iat)، در هشت پیشانی و نه حوضه (شورپایینی، لار، بیدلو، امیرآباد، شوربالایی، اشتهارد، بوئین زهرا، عرب و خررود) با هم مقایسه شده است. شاخص انتگرال هیپسومتری، بلوغ نسبی تمام حوضه ها و فعالیت زمین ساختی بیشتر حوضه عرب نسبت به سایر حوضه ها را نشان می دهد. شاخص نسبت کشیدگی بیشترین کشیدگی برای حوضه های لار، شوربالایی و خررود و کمترین کشیدگی برای حوضه شور پایینی می باشد. شاخص عدم تقارن آبراهه ها بیشترین برافرازش را برای حوضه بیدلو نشان می دهد که برافرازش در سمت راست حوضه و ارتفاعات بین این حوضه و حوضه امیرآباد می باشد. شاخص های نسبت پهنای دره به عمق، شکل دره و نسبت عرض دره به ارتفاع دره، همگی بیانگر بیشترین فعالیت زمین ساختی در دره های واقع در مرز بین حوضه های شوربالایی و امیرآباد، قسمت جنوبی حوضه لار و مرز بین امیرآباد و بیدلو می باشند. شاخص شیب آبراهه، حوضه های خررود، بوئین زهرا و عرب را فعال ترین حوضه ها نشان می دهد. همچنین شاخص سینوسیتی پیشانی کوهستان، فعالیت زمین ساختی بالا را برای تمام حوضه ها بیان می کند. بر اساس نقشه پهنه بندی زمین ساخت فعال نیز می توان گفت، ارتفاعات موجود در مرز بین سه حوضه اشتهارد، شور بالایی و امیرآباد، حوضه لار و قسمت هایی از ارتفاعات موجود در بین حوضه های بیدلو و امیرآباد، دارای بیشترین فعالیت زمین ساختی بوده و در کلاس زمین ساختی 1 و بسیار فعال قرار گرفته اند که متاثر از عملکرد گسل های جارو، گمرکان، ایپک، تکیداق، علیشار می باشد. همچنین سایر قسمت ها در امتداد پیشانی کوهستان نیز در کلاس زمین ساختی 2 و فعال می باشند و مناطق پست تر حوضه هایی مانند خررود و بوئین زهرا و عرب در کلاس زمین ساختی 3، نسبتاً فعال و بخش هایی از حوضه های شور بالایی و شور پایینی در کلاس زمین ساختی 4 و فعالیت کم قرار گرفته اند. سه شاخص SL، Smf وVf حساس ترین شاخص ها نسبت به حرکات گسل ها می باشند. بالاترین نرخ شاخص SL برای حوضه های خر رود، بوئین زهرا و عرب است که منطبق با موقعیت گسل جنب و لرزه زای ایپک می باشد. همچنین فعال ترین حوضه از نظر شاخص Smf، حوضه امیرآباد است که در امتداد گسل تکیداق می باشد. کمترین مقادیر شاخص Vf در مرز بین حوضه های شور بالایی و امیرآباد می باشد که در اطراف گسل های گمرکان و جارو می باشد.